بهره گیری علمی نوجوان ها از کرم جهت تجزیه زباله پلاستیکی ، 2
به گزارش وبلاگ عالی، اما کدام یک در خوردن پلاستیک بهتر است: کرم های خوراکی یا ابرکرم ها؟ هلی راست 17 ساله و الکساندر رادریگز 17 ساله، تصمیم گرفتند تا آن را آزمایش نمایند. الکساندر یادآوری می نماید که آن ها فرض کردند که بزرگتر بودن ابرکرم، اثباتی
مترجم: آناهیتا خاقانی
منبع:راسخون
کرم در برابر کرم
اما کدام یک در خوردن پلاستیک بهتر است: کرم های خوراکی یا ابرکرم ها؟ هلی راست 17 ساله و الکساندر رادریگز 17 ساله، تصمیم گرفتند تا آن را آزمایش نمایند. الکساندر یادآوری می نماید که آن ها فرض کردند که بزرگتر بودن ابرکرم، اثباتی بر برنده بودن است.این کرم های خوراکی به راحتی زیر دست له می شوند اما می توانند مصرف نمایندگان بزرگ پلاستیک باشند.
فقط برای این که مطمئن شوند، آزمایشی را انجام دادند کرم های خوراکی کلونی کلاس درسشان استفاده می نمایند، آنها در هر 18 مخزن، 5 عدد قرار دادند. آنها ابرکرم ها را از یک شرکت عرضه نماینده، تهیه کردند و به علت میزان بزرگشان تنها 3 عدد در هر 18 مخزن قرار دادند. به 3 مخزن ازهر نوع لارو، فوم پلاست فشرده بنفش داده شد - پلاستیک برای عایق کردن دیواره ها مورد استفاده نهاده شد. به سه گروه مخزن دیگر، فوم پلاست سفید ضخیم که جهت بسته بندی مورد استفاده قرار می گیرند، داده شد. سومین مجموعه، پلاستیک بسته بندی بادام زمینی را دریافت کردند. گروه های دیگر لاروی با دانه های کیسه لوبیا یا فوم مدل سازی خریداری شده از فروشگاه های عرضه محصولات هنری، تغذیه شدند.
پس از سه هفته، کرم های خوراکی کوچکتر عملکرد بهتری نسبت به ابرکرم ها داشتند. فرقی نداشت که آن ها با چه نوعی از فوم پلاست تغذیه می شدند. در حالی که پنج کرم خوراکی توانستند یک گرم پلاستیک را در طول دو روز بخورند، ابر کرم ها همین میزان را طی یک هفته نتوانستند تمام نمایند.
اما ممکن است خوردن پلاستیک، بقایای سمی در شام برجای بگذارد. بنابراین این نوجوان ها تصمیم گرفتند تا این موضوع را هم امتحان نمایند. پس از اینکه کرم ها غذای فوم پلاست خود را در طول سه ماه خوردند، هیلیل و الکساندر برخی از این لارو ها را به 25 هزارپای مختلف خوراندند. سپس آن ها یک هفته صبر کردند تا متوجه شوند که آیا هزارپا ها در اثر خوردن کرم های خوراکی تغذیه شده با پلاستیک، از بین رفتند یا خیر. هیچ کدامشان ازبین نرفتند و هیلی نتیجه گیری کرد که این بدین معنا است که کرم ها برای مراحل بعدی شبکه غذایی، مناسب باشند. او همچنان اضافه می نماید که به تحقیقات بیشتری جهت پی بردن به این که آیا آن ها برای حیوانات دیگری همانند پرندگان سمی هستند یا خیر، احتیاج می باشد. در واقع هیلی راست و الکساندر رادریگز، کرم های معمولی را با ابرکرم ها مقایسه کردند.
آیا پسماند کرم، نگران نماینده است؟
همچنان که کرم ها غذا می خورند باعث فراوری پسماند به شکل گاز کربن دی اکسید می شوند. اگر لاروها با خوردن پلاستیک، نسبت به زمانی که غذاهای معمولشان را می خورند، کربن دی اکسید بیشتری فراوری نمایند، احتمالا گاز بیشتری را به اتمسفر وارد می نمایند و این موضوع باعث نگرانی نوجوانان شد. بنابراین، هیلیل و الکساندر تصمیم گرفتند که گاز خروجی کرم ها را میزان گیری نمایند. جهت انجام این کار، آن ها برخی از لاروها را داخل دو مخزن عایق هوا قرار دادند. در یکی از آن ها، کرم های خوراکی با فوم پلاست تغذیه شدند. کرم های مخزن دیگر، مجبور به خوردن رژیم غذایی معمولی غله برنج بودند. مخزن ها، گازها را محبوس می کردند به طوری که نوجوان ها قادر به جمع آوری میزان گاز فراوریی یک هفته بودند.در کمال ناباوری، کرم های خوراکی که با پلاستیک تغذیه شدند نسبت به کرم هایی که با غله برنج تغذیه شدند، حتی کربن دی اکسید کمتری فراوری کردند. هیلیل نتیجه گرفت که این موضوع قطعا برای استفاده از کرم های خوراکی جهت خلاصی از شر پلاستیک، امتیاز محسوب می گردد.
در نهایت، این نوجوان ها آزمایش کردند که آیا کرم های خوراکی با انتخاب خودشان، پلاستیک می خورند یا خیر. هیلیل بیان می دارد که اگر ما مجبور به قرار دادن آن ها در یک لندفیل باشیم، باید مطمئن شویم که آن ها پلی استایرن را انتخاب می نمایند، چرا که شما می دانید که کار آن ها همین است. جهت آزمایش کردن این موضوع، زیست شناسان جوان کرم های خوراکی را در پتری دیش ها قرار دادند. سپس آن ها تکه ای از فوم پلاست را در یک طرف از هر ظرف و غله برنج را در طرف دیگر ظرف اضافه کردند. هیلیل گزارش می نماید که 80 درصد از کرم ها از بین منبع غذایی طبیعی شان، پلی استایرن را انتخاب کردند.
و حالا گروه تازهی کرم و یافته های متفاوت
سپس نوجوانان مشکوک بودند که آیا نتایجشان را تکرار نمایند یا این که آیا آن ها می توانند مجددا همان اثر را ایجاد نمایند. الکساندر شرح می دهد که علم، تکرار است.این بار، آن ها به جای تکیه بر کلونی حشرات موجود در کلاسشان، کرم های خوراکی را از عرضه نماینده تجاری تهیه کردند ومجددا آن ها به سورپرایز بزرگتری دست یافتند: لارو های تازه از خوردن هر گونه فوم پلاست خودداری کردند!
با تعجب، هیلی و الکساندر آن چه که آن ها احتمالا این بار متفاوت از دفعه قبل انجام داده اند را آنالیز کردند. الکساندر اشاره می نماید که کرم ها بیشتر آب خود را از غذای شان می گیرند بنابر این اگرهوا مرطوب نباشد، احتمالا غذا خشک تر و سخت تر هضم می گردد. اما نوجوانان نشان دادند که یک محیط مرطوب کنترل شده، یافته های آن ها را تغییر نداد.
از آن جا که کرم های خوراکی، پلاستیک را به یاری باکتری های روده ای خود هضم می نمایند الکساندر و هیلیل فکر کردند که آیا آن میکروب ها با کرم های خوراکی خریداری شده از فروشگاه یا پرورش داده شده در آزمایشگاه، فرق دارند یاخیر. بنابر این نوجوانان، آن چه که کرم های خوراکی خورده بودند را مورد آنالیز قرار دادند
لارو کلاس درس نوجوانان قبل از این که در معرض پلاستیک قرار گیرد، غله برنج را خورده بود. در عوض، لارو خریداری شده از فروشگاه، سبوس گندم را می خورده است. این مورد، سوال های بیشتری را جهت مورد تحقیق قرار دادن، پیش روی الکساندر و هیلی قرار می داد. آیا خود میکروب ها چیز متفاوتی بودند؟ یا چیزی که آن ها قبل از این که پلاستیک بخورند، می خوردند بیشتر مشکل آفرین بود؟
اکنون هیلی و الکساندر امیدوارند تا تاثیر رژیم قبلی کرم های خوراکی را آنالیز نمایند تا متوجه شوندکه چه چیزی باعث شده است تا پلاستیک به ذائقه کرم ها خوش آید. بعد از تمام این ها، آن ها می خواهند مطمئن شوند که بالاخره چه زمانی می توانند کرم هایشان را به سمت لندفیل رها نمایند، آن ها همانطور که اعلام شد وارد عمل می شوند.
چهار نوجوان - و سه پروژه کرم خاکی - همگی پیروز به دریافت موارد مختلفی شدند. کیتی میزان پلاستیکی که لارو می تواند آن را بخورد را آنالیز کرد. جاسون بر باکتری های درون معده آن ها متمرکز بود. هیلی و الکساندر نشان دادند که لزوما نوع کرم مهم نمی باشد. در عوض ممکن است موضوع مورد توجه این باشد که این کرم ها از کجا می آیند و در صورت امکان چه چیزی می خورده اند.
ممکن است کرم های خوراکی قادر به خوردن پسماند پلاستیکی ما باشند اما ممکن است گرفتن آنها به انجام این کار خیلی بیشتر از انتقال هر لارو دیگر به محل های دفن زباله هزینه بر باشد.
منبع: راسخون